Preguntas frecuentes

O primeiro que debes facer é dirixir unha reclamación ao servizo de atención o cliente á compañía subministradora. O teléfono debe aparecer na factura e será gratuíto. Se non obtés resposta ou non é satisfactoria podes acudir ó Institugo Galego de Consumo, ás Oficinas Municipais de Información de Consumo (OMIC) ou calquera asociación de consumo.

En caso de producirse a denegación do embarque, por exemplo por overbooking, a compañía deberá preguntar por voluntarios pero, si finalmente non hai os suficientes e denégase o embarque contra a vontade do pasaxeiro, os dereitos que lle asisten son:

Se o cliente non acepta as novas condicións terá dereito a anular o contrato sen penalización. O cliente deberá ser notificado sempre de calquera modificación do seu contrato.

O vendedor deberá executar o pedido, como máximo, no prazo de trinta días naturais a partir da celebración do contrato salvo que as partes acorden outra cosa. Se o vendedor non cumpre co prazo de entrega por non estar dispoñible o ben ou o servizo contratado, deberás ser informado da falta de dispoñibilidade e deberás poder recuperar as sumas abonadas.

Si, toda persoa usuaria dun taller de reparación de vehículo ten dereito a un orzamento escrito que contará cunha validez mínima de doce días hábiles. No orzamento debe figurar:

É importante que te fixes na información que ofrece a páxina web, que deberá conter:

• Nome e denominación social.
• Domicilio  social.
• Teléfono de atención ao cliente ou calquera outro medio a través do cal o consumidor poida poñerse en contacto coa empresa.
• Prezos de bens e servizos ofertados.
• Cargos adicionais en relación ao envío do produto.
• Condicións e formas de pago.

Outras consideracións a ter en conta son:

Si, se o usuario do servizo quere coñecer os prezos dos traballos que pretende realizar, a empresa deberá dar dita información. A persoa usuaria pode, incluso, solicitar un orzamento á empresa.

Este produto está destinado a poboación sen síntomas de enfermidade. Esta advertencia, xunto á de que “Non é un produto sanitario, nin un Equipo de Protección Individual (EPI)” debe figurar na etiquetaxe.

Ás veces esquecémonos diso, pero houbo un tempo no que só se podían comer tomates no verán, uvas no outono ou boas laranxas no inverno. Hoxe en día os supermercados ofrécennos todos estes produtos frescos durante todo o ano. Con todo, esta comodidade tamén ten as súas desvantaxes. Para que esas apetitosas cereixas poidan chegar ata os nosos fogares necesitáronse máis embalaxes, aumentarían en gran medida as emisións de gases contaminantes no seu transporte ou se correron riscos de importación de pragas ou especies invasoras que en futuro poderían danar os cultivos locais.

Unha IXP é un nome que identifica un produto orixinario dun lugar determinado ou unha rexión, que posúa unha calidade determinada, unha reputación ou outra característica que poida esencialmente atribuírse ao seu orixe xeográfico; polo menos unha de súas fases de produción debe ter lugar na zona xeográfica definida. Exemplos de IXP: “Pan de Cea”, “Tenreira galega”.